Sahte Belge Kullanımı Varsayımıyla Özel Usulsüzlük Cezası Kesilemez

Ankara 7. Vergi Mahkemesi

Sahte fatura kullandığı tespit edilen mükellef ne ile karşılaşıyor? KDV indirimi reddediliyor, matrah farkı tarhiyatı çıkıyor, üç kat vergi ziyaı cezası kesiliyor ve VUK m. 359 kapsamında suç duyurusunda bulunuluyor. Peki bir de üstüne neden VUK m. 353/1 uyarınca özel usulsüzlük cezası kesiliyor?

İdarenin mantığı şöyle işliyor; madem sahte fatura kullandın, gerçek alışına ilişkin belge almamışsındır, o hâlde belge almama fiilini de işlemişsindir. Saf bir varsayım. Hangi malı kimden belgesiz aldığına dair tek bir somut tespit yok. Oysa VUK m. 353/1, belge düzenini işlem anında korumak için ihdas edilmiş bir hüküm; yoklama memuru gelir, fatura kesilmediğini görür, tutanak tutar, ceza yazar.

Ankara 7. Vergi Mahkemesi yeni tarihli kararıyla bu noktayı bir kez daha vurguladı; "cezayı gerektiren fiilin tüm unsurları tamam olmadan failin cezalandırılamayacağı yolundaki genel ceza hukuku ilkesi gereği varsayım ya da kıyas yolu ile ceza tayinine olanak bulunmamaktadır."

Sahadan izlediğim tablo, bu yöntemle kesilen özel usulsüzlük cezalarının neredeyse tamamının vergi mahkemelerinden geri döndüğü yönünde. Madem yargı bu cezayı istikrarla kaldırıyor, idare hangi gerekçeyle kesmeye devam ediyor? Mükellef harç yatırıyor, dava açıyor, bekliyor; mahkeme cezayı kaldırıyor; idare yargılama gideri ve vekâlet ücreti ödüyor. İdareye düşen tek şey tipiklik ilkesini içselleştirmek.